Makala haya yameandikwa na kuwasilishwa na mkazi wa Maine mzaliwa wa Kiafrika ambaye aliomba kutotajwa jina.
Siku moja, katika hospitali moja huko Marekani, mtoto wangu alikuwa akilia kwa sababu ya njaa. Kwa kawaida, nilijitayarisha kunyonyesha katika chumba cha kusubiri. Lakini muuguzi alinikaribia na kusema, “Watu hawapendi kuona mwanamke akinyonyesha hadharani.” Maneno hayo yaliugandamiza moyo wangu. Nilikuwa na mtoto mchanga mbele yangu ambaye alihitaji kulishwa, na mimi, mama, nilikatazwa kuitikia uhitaji huo muhimu.
Tangu siku hiyo, nilianza kuwa na woga wa kiasili wa kunyonyesha mtoto wangu hadharani. Mara nyingi, alipolia kutokana na njaa, niliganda chini ya macho ya wengine, nisingeweza kufanya kitendo hiki cha asili. Ilinibidi kutafuta masuluhisho ya kufedhehesha: kujifungia ndani ya gari langu ili kumlisha katika nafasi zisizo na raha, au kujifunika blanketi kabisa, nikitokwa na jasho kutokana na joto huku mtoto wangu pia akiwa hana raha. Yote haya kwa sababu tu baadhi ya watu wanaona unyonyeshaji wa hadharani kuwa haufai.
Kinachonivutia zaidi ni tofauti na nilivyojua katika nchi yangu. Huko, unyonyeshaji hadharani haukubaliwi tu bali unahimizwa. Wakati mtoto mchanga analia katika nafasi ya umma, kila mtu anamwita mama yake: “Mlishe! Huoni kwamba ana njaa?” Jamii inamsaidia mama kwa hiari. Mtu huacha kiti chake ili akae kwa starehe, mtu mwingine anajitolea kushikilia begi lake, na hata wanaume husaidia kwa kurahisisha hali hiyo. Kuweka wazi titi lake ili kumnyonyesha mtoto wake hakuonekani kuwa jambo la kushangaza au la aibu, bali ni tendo la kawaida, la kibinadamu na muhimu ambalo kila mtu anaheshimu.
Tofauti hii ya kitamaduni ni kubwa sana. Kwa upande mmoja, jamii inayowahukumu na kuwaaibisha akina mama; kwa upande mwingine, jamii inayowaunga mkono na kuwasaidia. Swali ninalojiuliza ni rahisi: kwa nini mama aone aibu kumlisha mtoto wake? Kunyonyesha sio kupenda, sio chaguo la ubinafsi – ni jibu la haraka kwa hitaji la msingi. Mtoto mwenye njaa hawezi kusubiri.
kiwa watu wengine hawataki kumwona mwanamke kunyonyesha kwa umma, basi angalau nafasi zinazofaa zinapaswa kutolewa katika maeneo ya umma: hospitali, vituo vya treni, vituo vya ununuzi, bustani. Kuwapa akina mama mahali pa heshima na pazuri pa kunyonyesha itakuwa kiwango cha chini zaidi. Lakini mabadiliko ya kweli yatakuwa kubadilisha mawazo yetu ya pamoja. Kunyonyesha sio kitu kibaya. Kinyume chake, ni moja ya vitendo vya asili na muhimu.
Kila jamii ina wajibu wa kuwalinda na kuwasaidia akina mama. Kuwahukumu, kuwaficha, au kuwalazimisha kujitenga kunawanyima haki ya kimsingi na kuhatarisha ustawi wa watoto isivyo lazima.
Ninaota ulimwengu ambao hakuna mwanamke atakayewahi kuchagua kati ya macho ya wengine na njaa ya mtoto wake. Ulimwengu ambapo unyonyeshaji hadharani hauonekani tena kuwa wa kashfa bali kwa jinsi ulivyo kweli: tendo la upendo, afya na heshima.
Katika nchi za Magharibi, kunyonyesha kwa umma bado mara nyingi hukutana na hukumu na vikwazo kwa akina mama. Barani Afrika, inatambulika kama kitendo cha asili kinachoungwa mkono na jamii. Suala sio tu kuhusu kutoa nafasi za kunyonyesha lakini kuhusu kubadilisha mawazo: kuheshimu na kulinda akina mama kila mahali kunahakikisha afya na utu wa watoto wetu
